Παλένκε- Μεξικό…!

Η πρωινή ομίχλη σκεπάζει το Παλένκε. Μόνο οι κορυφές των δένδρων της πυκνής ζούγκλας ξεχωρίζουν, ενώ όσο περνάει η ώρα αρχίζουν να ξεπροβάλλουν οι οδοντωτές ανάγλυφες στέγες των αυστηρών ναών και των επιβλητικών ανακτόρων. Χαμένο για εκατοντάδες χρόνια μέσα στη βαθιά ζούγκλα με την τροπική βλάστηση, όπου μόνο τα φλογερά κόκκινα λουλούδια ενός φλαμπουαγιάν αναστατώνουν, το μυστηριώδες Παλένκε μάς αποκαλύπτεται. Και η φαντασία μας συμπληρώνει τους γκρίζους ναούς βάφοντάς τους κόκκινους, όπως τότε, όταν μεγαλουργούσε ο «Πραγματικός Ανδρας» Πακάλ. Το «Οχυρωμένο σπίτι», όπως σημαίνει το Παλένκε από την ισπανική παράφραση της λέξης Οτολούμ, δεν αντιλήφθηκε ο Ερνάν Κορτές όταν πέρασε 40 χλμ. έξω από την πόλη. Από μάγιας Ινδιάνους έμαθε την ύπαρξή της ο ιερέας Ορντονιέθ ι Αγκιλάρ, ο οποίος διοργάνωσε την πρώτη εξερεύνηση και την παρουσίασε στο βιβλίο του ως «Χαμένη Ατλαντίδα» των Μάγιαςς. Ανάμεσα στους περιπετειώδεις τύπους που έφτασαν εκεί, ο Γκιγιόμ Ντυπέ ανέλαβε το 1805 την πρώτη ανασκαφή. Ο εκκεντρικός Κόμης ντε Βαλντέκ στα 60 του έζησε για δύο χρόνια (1831-1833) σε κτίσμα που πήρε και το όνομά του και δημοσίευσε βιβλίο με πολλά σκίτσα από τους ναούς, ρίχνοντας πάνω στο Παλένκε τους προβολείς μιας κοινωνίας διψασμένης για περιπέτειες σε εξωτικές χώρες με αμύθητους θησαυρούς. Αυτή την περιπέτεια θα ζήσουμε στο Παλένκε, που θα γίνει ακόμη πιο συναρπαστική ακολουθώντας δύσβατα μονοπάτια μέσα στη ζούγκλα, ανάμεσα σε κρυμμένα ερείπια και ποταμάκια που οδηγούν σε μικρές λιμνούλες και προσφέρονται για ένα δροσιστικό εξαγνιστικό μπάνιο.

Οι καταρράκτες Αγκουα Ασούλ
Τα «Γαλάζια Νερά», όπως σημαίνει το όνομά τους, είναι ένα ειδυλλιακό τοπίο που θεωρείται όχι μόνο από τα κορυφαία αξιοθέατα της περιοχής αλλά και όλης της χώρας. Αλλωστε δεν είναι τυχαίο που επιλέγεται για γυρίσματα από πολλές μεξικανικές σειρές. Περισσότεροι από 500 μικροί καταρράκτες πέφτουν από ύψος 3 ως 30 μέτρων και δημιουργούν λιμνούλες όπου αρκετοί τολμηροί θα ρίξουν μια βουτιά. Φυσικά κάποια σημεία είναι πραγματικά επικίνδυνα και χρειάζεται επιπλέον προσοχή. Ομως υπάρχουν και αρκετά ασφαλή σημεία όπου οικογένειες έρχονται για μπάνιο και πικνίκ. Οι καταρράκτες περιβάλλονται από πυκνή δασώδη βλάστηση και μονοπάτια για μια βόλτα στη φύση, ενώ υπάρχουν και πολλά εστιατόρια. Απέχουν 60 χλμ. από το Παλένκε.

Η αρχαία πόλη ΠαλένκεΟι Μάγιας εγκαταστάθηκαν το 100 μ.Χ. και κατά τη βασιλεία του Πακάλ η πόλη απλωνόταν σε 20 χλμ. Τότε χτίστηκαν τα περισσότερα εντυπωσιακά κτίσματα με χαρακτηριστικό τους τις οδοντωτές στέγες και τα ανάγλυφα. Ο διάδοχος Τσαν Μπαλούμ έχτισε τα κτίρια της Πλατείας των Ναών του Ηλιου, και τοποθέτησε μεγάλες πέτρινες αφηγηματικές επιγραφές. Μετά τον θάνατό του η πόλη έπεσε σε μαρασμό και εγκαταλείφθηκε γύρω στα 1000 μ.Χ., πιθανόν από εισβολές άλλων φυλών. Οι πρώτες εργασίες για συντήρηση και αναστήλωση ξεκίνησαν το 1940 από τον αρχαιολόγο Αλμπέρτο Ρουίς Λουιγέρ. Σήμερα όλη η ζώνη εκτείνεται γύρω στα 8 χιλιόμετρα μέσα στο δάσος και μέχρι στιγμής από τα 500 κτίσματα έχουν αναστηλωθεί μόλις τα 34: το Κεντρικό και το Βόρειο Συγκρότημα που χωρίζονται από το ρυάκι Ιελ Οτολούμ. Πέρα από τα κτίσματα που αναφέρονται παρακάτω, μπορείτε να επισκεφθείτε το Γήπεδο της Πελότας - απαραίτητο τελετουργικό σε κάθε πόλη, τον Ναό του Κόμη (647 μ.Χ.), όπως έμεινε γνωστό το κτίσμα που κατοίκησε ο κόμης Ντε Βαλντέκ, αλλά και τον Ναό του Επιθανάτιου Φεγγαριού. Επίσης εκατοντάδες ναούς και κτίσματα σε ερείπια μισοθαμμένα θα ανακαλύψετε περπατώντας σε μονοπάτια στη βαθιά ζούγκλα.

Ο Ναός του Ηλιου

Το οικοδόμημα που βλέπουμε σήμερα χτίστηκε προς το τέλος της κλασικής περιόδου των Μάγιας και πρόκειται για έναν ναό που αποτελείται από διάφορους μικρούς ναούς πάνω σε κλιμακωτές πυραμίδες. Τέσσερα πατώματα πάνω σε μια πυραμοειδή βάση που όλο και στενεύουν προς τα πάνω. Θεωρείται το τελειότερο οικοδόμημα των Μάγιας και το «σαμάρι» της στέγης του ναού - μια προεξέχουσα οδοντωτή ανάγλυφη πέτρινη πλάκα - ήταν καλυμμένο από διακοσμήσεις με στόκο. Ο κυρίως ναός αποτελείται από δύο παράλληλες στοές. Παρατηρήστε στη δεύτερη στοά τη σκαλιστή πλάκα με τα ιερογλυφικά σε δύο σειρές, τους ιερείς που κάνουν προσφορές και το κεντρικό μοτίβο με το σύμβολο του Ηλιου.

Ο Ναός των Επιγραφών…Ο «Πραγματικός Ανδρας», όπως ονόμαζαν οι Μάγιας τον ηγεμόνα τους, ήταν για το Παλένκε ο Πακάλ. Από το 615 ως το 683 μ.Χ. βασίλεψε ο Πακάλ και ο ναός αυτός κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της 68χρονης βασιλείας του. Πάνω σε έναν φυσικό λόφο ακουμπά εν μέρει η πυραμίδα που είναι το ψηλότερο κτίσμα του συγκροτήματος όπου 69 σκαλιά οδηγούν στην κορυφή του. Κατά την κλασική περίοδο ο ναός ήταν καλυμμένος με ασβεστοκονίαμα και βαμμένος σε έντονο κόκκινο χρώμα, αλλά και τα ανάγλυφα της οδοντωτής στέγης του ήταν βαμμένα σε ζωηρά χρώματα. Ονομάστηκε «Ναός των Επιγραφών» από τις επιγραφές με τα ιερογλυφικά που βρίσκονται στους τοίχους και αριθμούν τα 617, ενώ αρκετά είναι εκείνα που δεν έχουν ακόμη αποκρυπτογραφηθεί. Ο κυρίως ναός διέθετε δύο παράλληλες στοές και ανοίγεται από μια πύλη στολισμένη από κίονες διακοσμημένους με ανάγλυφα που απεικονίζουν άνδρες και γυναίκες να κρατούν παιδιά με προσωπίδες που παριστάνουν τον θεό της βροχής Τσακ και το ένα πόδι τους έχει φιδίσια μορφή.

…και η κρύπτη του Πακάλ

Ο διάδοχος του Πακάλ, Τσαν Μπαλούμ, που συμβολίζεται στα ιερογλυφικά από τον ιαγουάρο και το ερπετό, ήταν εκείνος που κατασκεύασε την κρύπτη στον Ναό των Επιγραφών. Κάτω από μια πλάκα της κεντρικής αίθουσας ο Αλμπέρτο Ρουίς Λουιγιέρ ανακάλυψε το 1949 ένα θολωτό δωμάτιο από το οποίο κατηφορίζει μια σκάλα που οδηγεί στην καρδιά της πυραμίδας και στον ασύλητο τάφο του Πακάλ. Πρώτα βρέθηκε ένα κιβώτιο με πολύτιμες πέτρες - εφρίτη, μαργαριτάρια, χρυσά κοσμήματα, αγγεία, όστρακα με κόκκινα ζωγραφήματα -, στη συνέχεια ανακαλύφθηκε ένας μικρός τάφος με τα οστά έξι παιδιών, προσφορά στον νεκρό, και πάνω από τον τοίχο μια τριγωνική πλάκα σφηνωμένη στα τοιχώματα του θόλου του διαδρόμου έκρυβε μια καινούργια σκάλα γεμάτη πέτρες όπου χρειάστηκαν τρία χρόνια για να απομακρυνθούν ώσπου να φτάσουν στην κρύπτη. Εκεί βρέθηκε η σαρκοφάγος λαξευμένη μέσα σε ένα μονόλιθο με γλυπτά τοιχώματα που σκεπάζεται από πλάκα βάρους 5 τόνων με συμβολικό ανάγλυφο την άνοδο του Πακάλ από τον Κάτω Κόσμο. Κάτω από τη σαρκοφάγο βρέθηκαν αγγεία με προσφορές, ενώ μέσα στη σαρκοφάγο, ο στολισμένος με κοσμήματα σκελετός του Πακάλ καλυμμένος με κόκκινο ύφασμα, καθώς και η πολύτιμη μάσκα από νεφρίτη που σκέπαζε το πρόσωπό του μεταφέρθηκαν στο Ανθρωπολογικό Μουσείο της Πόλης του Μεξικού από όπου η ανεκτίμητη μάσκα κλάπηκε το 1985. Η ανακάλυψη αυτής της κρύπτης - μοναδικής στο Μεξικό - έκανε αρκετούς αρχαιολόγους να πιθανολογούν σύνδεση των Μάγιας του Παλένκε με τους Αιγυπτίους. Φεύγοντας από τον ναό, χαρίστε ένα βλέμμα στο σεμνό μνήμα του αρχαιολόγου Αλμπέρτο Ρουίς Λουιγιέρ που αφιέρωσε τη ζωή του στις ανασκαφές του Παλένκε.

Το ανάκτοροΠρόκειται για έναν λαβύρινθο από αυλές, δωμάτια, διαδρόμους και σκάλες, πάνω σε μια τεχνητή πλατφόρμα τραπεζοειδούς σχήματος με 10 μ. ύψος, 100 μήκος και 80 πλάτος. Τα κτίρια είναι χτισμένα σε διάφορες χρονικές περιόδους και αποτελούσαν την κατοικία της βασιλικής οικογένειας και του ιερατείου. Το πιο εντυπωσιακό κτίσμα είναι ο ψηλός τετραώροφος πύργος που αναστηλώθηκε το 1955. Μοναδική κατασκευή στο είδος της, αποτελείται από ένα συμπαγές υπόβαθρο ύψους 4 μέτρων, σχεδόν τετράγωνο ενισχυμένο στις γωνίες με στύλους. Η βάση αυτή ήταν διακοσμημένη με σκαλιστές πλάκες και έχει από πάνω τέσσερα πατώματα διαφορετικού ύψους, από τα οποία τα μεγαλύτερα φωτίζονται από τα ψηλά παράθυρα. Μέσα ο πύργος αποτελείται από ένα κεντρικό κτίριο και άλλα τέσσερα - ένα σε κάθε γωνία. Αρχαιολόγοι και αστρονόμοι πιστεύουν ότι ο πύργος κατασκευάστηκε προκειμένου η βασιλική οικογένεια και οι ιερείς να έχουν εικόνα του Ηλιου να περνάει από τον Ναό των Επιγραφών κατά τις 22 Δεκεμβρίου, ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου, πιστεύοντας στη θεοποίηση του Πακάλ ο οποίος θα αναδυόταν όπως ο Ηλιος. Ανάμεσα στα κτίσματα του παλατιού αξίζει να προσέξετε τη σκάλα με τα σκαλοπάτια διακοσμημένα από ιερογλυφικά και ανάμεσα σε δύο στηθαία να προσέξετε τα γλυπτά. Οι κίονες του κτιρίου σε αυτή την πλευρά ήταν διακοσμημένοι με ιερογλυφικά χρωματισμένα με πράσινο, κόκκινο, μαύρο και μπλε, ενώ η επικλινής στέγη είχε ανάγλυφα με πρόσωπα και αστείες μάσκες. Σε κάποια από τις αυλές παρατηρήστε το οβάλ ανάγλυφο. Απεικονίζει τη μητέρα του Πακάλ, Τζακ-Κουκ, να τον κρατάει στα χέρια της. Η Τζακ-Κουκ είχε βασιλέψει για τρία χρόνια ώσπου ο Πακάλ να γίνει 12,5 ετών και να αναλάβει την εξουσία.

Πρόσβαση

Φυσικά το ταξίδι στο Παλένκε συνδυάζεται με μια επίσκεψη στην ευρύτερη περιοχή Τσιάπας και Γιουκατάν και συμφέρει να διαλέξετε το πρόγραμμα «Ιστορικό Μεξικό» που προτείνουν πολλά ταξιδιωτικά γραφεία. Αν ταξιδεύετε μόνοι, την περίοδο αυτή η Iberia έχει την καλύτερη προσφορά για να πετάξετε για Μέξικο Σίτι μέσω Μαδρίτης και στη συνέχεια με την τοπική Aeromexico για Τούξτλα Γκουτιέρες. Αν και το Παλένκε διαθέτει μικρό αεροδρόμιο, συνήθως γίνονται μόνο έκτακτες πτήσεις από και προς Τούξτλα Γκουτιέρες. Αν δεν βρείτε πτήση θα φτάσετε οδικώς (275 χλμ., περίπου 7,5 ώρες, λόγω της ανάβασης στον ορεινό όγκο και στο Δάσος Λακαντόνα

Διαμονή

Μόλις 5′ από τον αρχαιολογικό χώρο απέχει το «Villa Mercedes Palenque Hotel», (Carr. Palenque-Ruinas 2.9, τηλ.: +52 916 345. 5231-2). Πρόκειται για το ομορφότερο ξενοδοχείο της περιοχής με πολύ στυλ και όμορφους κοινόχρηστους χώρους. Στην πόλη Παλένκε βρίσκεται το πολύ οικονομικό «Mission Palenque» (τηλ.: +52 916 345 0241), με υπέροχους κήπους αλλά χωρίς κάτι ιδιαίτερο στα δωμάτια. Στην περιοχή Λα Κανιάντα βρίσκεται το «Best Western Maya Palenque Hotel» (τηλ.:+52 916 345. 0780), επίσης οικονομικό με συνηθισμένη διακόσμηση.

φαγητό

Στην περιοχή Τσιάπας παράγεται άφθονο καλαμπόκι, που και εδώ είναι βασική τροφή, φασόλια, αβοκάντο, κακάο, καφές, τσίλι, πολλά λαχανικά και τροπικά φρούτα. Χαρακτηριστικό είναι το βότανο «τσιπιλίν» που χρησιμοποιείται κυρίως στις ταμάλες καλαμποκιού, όπως και το «χόγια σάντα» με τα πλατιά του φύλλα που η μυρωδιά του θυμίζει πιπεράτη μέντα. Το Παλένκε είναι η χαρά των «αντοχίτος». Πρόκειται για μεγάλη ποικιλία από μικρά σνακ όπως μπουρίτος, ταμάλες, τάκος, ετσιλάδας κ.ά. Επίσης θα δοκιμάσετε πολλές παραλλαγές από τηγανητές πράσινες μπανάνες γεμιστές με μαύρα φασόλια ή τυρί. Το γεύμα ξεκινά με «σότε κον μομο», σούπα από ποταμίσια σαλιγκάρια μαγειρεμένα με φύλλα από χόγια σάντα, ντομάτες κρεμμύδι, πράσινο τσίλι και αρωματικά φύλλα «επασότε». Για κύριο πιάτο θα διαλέξετε «μόλε» (με μαύρη σοκολάτα) χοιρινού με σπόρους, «τσισπόλα», κρέας βραστό με λαχανικά, «πίκτες», ταμάλες από φρέσκο καλαμπόκι γλυκό, φασόλια με παστό κρέας, πάπια με «τσιλμόλ», σάλτσα με ντομάτες, τσίλι και κόλιαντρο. Το ψάρι γίνεται «σουδάδο», γλυκό με κρεμμύδι, ντομάτα, χυμό λεμονιού και σκόρδο και σερβίρεται με διάφορα λαχανικά. Οι τολμηροί δοκιμάστε αρμαντίγιο, ελάφι, κουνέλι και στρουθοκάμηλο, που μαγειρεύονται με τσίλι και κόλιαντρο. Με το φαγητό θα πιείτε το ποτό «ποσόλ» από καλαμπόκι που αρωματίζεται με σοκολάτα και ζάχαρη και πίνεται και παγωμένο, «άγκουα ντε τσίτσα» από σταφύλι ή ανανά ή καλαμπόκι, και δυνατό «μπάλτσε» με υδρόμελι γνωστό ως το ιερό κρασί των Μάγια. Για επιδόρπιο διαλέξτε τηγανητές πράσινες μπανάνες με τυρί και μέλι, «ντούλσε ντε κουπάπε» -κομπόστα φρούτων, «ντούλσε ντε τσιλακαγιότε» - κομπόστα κολοκύθα ή «κοκάδα» με γλυκιά καρύδα, και τελειώστε με καφέ ντόπιας παραγωγής. Καλά εστιατόρια είναι τα: La Selva, Maya Centro, Maya Canada, Ciudad Real Palenque, Rocomar, Chambalu.

tovima.gr

«Σκοτεινός» τουρισμός: 6 πόλεις (με) φαντάσματα

Οινικός τουρισμός, γαστρονομικός τουρισμός, φεστιβαλικός τουρισμός… Αν υπάρχει ένα είδος τουρισμού για κάθε γούστο, γιατί όχι και για τους λάτρεις των θρίλερ... των τρομακτικών ιστοριών και των X-Files; Αυτό σκέφτηκαν πρόσφατα και οι ιθύνοντες του πάντα πρωτοπόρου Τσέχικου Οργανισμού Τουρισμού, και αποφάσισαν να λανσάρουν μια νέα μορφή τουρισμού. Και το όνομα αυτού; Dark Tourism.

«Μεταξύ των νέων μορφών τουρισμού που προβάλει ο Οργανισμός Τουρισμού της Τσεχίας είναι και το ταξίδι στο σκοτεινό παρελθόν της χώρας. Εκτός από τα τυπικά θέματα του Dark Tourism που είναι τα μνημεία του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η Τσεχία διαθέτει ιδιαίτερα μνημεία καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, όπως το παρεκκλήσι των Αγ. Πάντων στην περιοχή Sedlec που είναι εξ’ ολοκλήρου διακοσμημένο με ανθρώπινα κρανία και οστά, και την Άβυσσο Macocha, που αποτελεί ένα προορισμό για αυτοκτονίες» αναφέρει, μεταξύ άλλων, το σχετικό δελτίο τύπου.
Δεν έχει, βέβαια, μόνο η Τσεχία σκοτεινό παρελθόν. Ιδού μια μίνι λίστα με μερικά από τα πλέον τρομακτικά μέρη ανά τον πλανήτη, για την περίπτωση που σας κουράσει ο… παραλιο-τουρισμός.

Το Οστεοφυλάκιο στο Sedlec, Τσεχία
Όχι μόνο για να ξεκινήσουμε, τιμής ένεκεν, από την χώρα που φιλοδοξεί να κάνει τάση τον «σκοτεινό τουρισμό», αλλά και γιατί το οστεοφυλάκιο του Sedlec θα μπορούσε άνετα να διεκδικήσει τον τίτλο του πιο ανατριχιαστικού μνημείου στον πλανήτη. Πρόκειται για ένα παρεκκλήσι εξολοκλήρου διακοσμημένο με ανθρώπινα οστά: το τέμπλο του ιερού, οι πολυέλαιοι, ο ανάγλυφος διάκοσμος των τοίχων είναι φτιαγμένα από τα κόκκαλα και τα κρανία των θυμάτων μιας επιδημίας πανούκλας που ξέσπασε το 1318.
Περίπου 30.000 θύματα της επιδημίας είναι θαμμένα στην περιοχή, σημεία της οποίας σκεπάζει χώμα που έχει μεταφερθεί εδώ από την Ιερουσαλήμ. Τα οστά μετά από σειρά πολέμων μεταφέρθηκαν στο παρεκκλήσι, το εσωτερικό του οποίου ανακαινίστηκε το 1709 από τον διάσημο αρχιτέκτονα Jan Blažej Santini Aichel. Δεν είναι γνωστό αν από τότε ξεκίνησε η διακόσμηση με ανθρώπινα οστά, όμως τη σημερινή του μορφή το παρεκκλήσι την πήρε το 1870 που ανακαινίσθηκε και πάλι και διακοσμήθηκε με 40.000 οστά και κρανία. Το Sedlec βρίσκεται κοντά στη γραφική κωμόπολη κοντά στην Kutná Hora, σε απόσταση μιάμισης περίπου ώρας με το τραίνο από την Πράγα.

Centralia, Πενσυλβανία, ΗΠΑ
Μια φορά κι έναν καιρό, η Centralia ήταν μια ήσυχη, μικρή κωμόπολη που στήριζε την οικονομική της ευημερία στα ανθρακωρυχεία της. Μέχρι που το Μάιο του 1962 το πατροπαράδοτο κάψιμο των σκουπιδιών σε μια χωματερή «άνοιξε τις πύλες της κολάσεως», όπως είπαν χαρακτηριστικά τα αμερικανικά ΜΜΕ. Το ανθρακωρυχείο έπιασε φωτιά, καταστρέφοντας την πόλη εκ των έσω. Οι αμερικανικές εφημερίδες έγραψαν ότι «ανθρώπινη ζωή δε θα μπορούσε να υπάρξει ξανά σε αυτόν τον τόπο, τον ζεστότερο και από τον πλανήτη Ερμή, με ατμόσφαιρα δηλητηριώδη όσο του Κρόνου. Τοξικά σύννεφα μονοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων στροβιλίζονταν πάνω από τα σκασίματα στο έδαφος». Η πόλη τελικά εγκαταλείφθηκε το 1984, ενώ οι επιστήμονες εκτιμούν πως η φωτιά στα σωθικά της θα συνεχίσει να καίει για 250 ακόμη χρόνια.
Όπως ήταν φυσικό, η Centralia αναδείχθηκε ταχύτατα σε hot spot του σκοτεινού τουρισμού της Αμερικής, με καπνούς να βγαίνουν από το οδόστρωμα, και τακτικές εκρήξεις που (δεν μοιάζουν απλά σαν αλλά) έρχονται όντως από τον κάτω κόσμο, διακόπτοντας την απόκοσμη σιωπή που βασιλεύει.

Oradour-sur-Glane, Γαλλία
Το Σάββατο, 10 Ιουνίου 1944 τα γερμανικά στρατεύματα κατέστρεψαν σχεδόν εξολοκλήρου τη μικρή πόλη της κεντρικής Γαλλίας, σκοτώνοντας συνολικά 642 άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου, ένα χωριό με το ίδιο όνομα κτίσθηκε και κατοικείται σε μικρή απόσταση από το αρχικό, το οποίο διατηρήθηκε ακριβώς όπως έμεινε μετά την επίθεση. Ένα τεράστιο μνημείο ανεγέρθηκε ακριβώς μπροστά από το νεκροταφείο, εις μνήμη των θυμάτων, ενώ το χωριό είναι σήμερα επισκέψιμο και αποτελεί ανοιχτό μουσείο, μιας πόλης τραγικά ακινητοποιημένης στο χρόνο.

Άουσβιτς, Πολωνία
Περισσότεροι από 2,5 εκατομμύρια Εβραίοι υπολογίζεται πως σκοτώθηκαν στους θαλάμους αερίων του διαβόητου στρατοπέδου συγκέντρωσης, αναπνέοντας δηλητηριώδη αέρια τα οποία χρειάζονταν περίπου είκοσι λεπτά για να σκοτώσουν τους 4.420 άνδρες, γυναίκες και παιδιά που χωρούσε κάθε φορά ο θάλαμος. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς και του γειτονικού Μπιρκενάου είναι σήμερα επισκέψιμα –πραγματοποιούνται μάλιστα και οργανωμένες ξεναγήσεις.
Οι ιστορίες φαντασμάτων που κατοικούν το Άουσβιτς, φυσικά, θα μπορούσαν να γεμίσουν βιβλία ολόκληρα, ακόμη όμως κι αν δεν είστε fans του παραφυσικού, αποκλείεται να μην προσέξετε την πλήρη έλλειψη ήχου έξω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης: ακόμη και τα πουλιά επάνω στα ψηλά δέντρα των προαυλίων δεν βγάζουν κανέναν απολύτως ήχο. Απλώς κάθονται και σας κοιτούν, σαν να βγήκαν από την ομώνυμη ταινία του Χίτσκοκ.

Κατακόμβες του Παρισιού, Γαλλία
Οι λαβυρινθώδεις, σκοτεινές στοές που λαξεύτηκαν κάτω από την Πόλη του Φωτός από τους Ρωμαίους, και χρησιμοποιήθηκαν για την ταφή των νεκρών έως και τον 18ο αιώνα, είναι αναμφίβολα ένα από τα σκοτεινότερα σημεία του πλανήτη, και όχι μόνο λόγω της έλλειψης φωτός. Ανθρώπινα οστά και κρανία στοιβαγμένα σε μεγάλες αίθουσες δίπλα στους διαδρόμους –στους οποίους ο θρύλος λέει πως κανείς ζωντανός δεν μπόρεσε να βρει μόνος το δρόμο του– αλλά και ιστορίες (και φωτογραφίες;) φαντασμάτων που τρομάζουν τους τουρίστες τόσο ώστε πολλές από τις ξεναγήσεις που πραγματοποιούνται εδώ διακόπτονται λόγω λιποθυμιών δικαιολογούν τον τίτλο των στοών του Παρισιού ως ένα από τα πιο τρομακτικά μέρη του πλανήτη.

Pripyat, Τσέρνομπιλ, Ουκρανία
Η μικρή πόλη των 50.000 κατοίκων που αποτελούσε μόνιμη κατοικία για όλους σχεδόν τους εργαζομένους στο εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ εκκενώθηκε πλήρως μετά την τραγωδία του Απριλίου του 1986, μαζί με την ομώνυμη πόλη, η οποία απείχε περισσότερο από τον πυρηνικό αντιδραστήρα απ’ ότι το Pripyat. Οι τοπικές αρχές αποφάσισαν να εκκενώσουν τις δύο πόλεις 36 ώρες μετά το ατύχημα στον αντιδραστήρα 4. Προκειμένου αυτό να γίνει γρήγορα και αποτελεσματικά, οι πενήντα χιλιάδες άνθρωποι που άφηναν τα σπίτια τους πληροφορήθηκαν πως η εκκένωση θα ήταν προσωρινή, και πως θα γυρνούσαν πίσω. Δεν πήραν μαζί τίποτα από τα υπάρχοντά τους. Κα βέβαια, δεν επέστρεψαν ποτέ.
Για αρκετά χρόνια μετά την καταστροφή, το Pripyat αποτελούσε υπαίθριο μουσείο, που αποτύπωνε εύγλωττα τη σοβιετική ζωή και ατμόσφαιρα πριν την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος. Στις αρχές του 21ου αιώνα, όμως, λεηλατήθηκε μέχρις εσχάτων –κλάπηκαν ακόμη και τα καθίσματα των τουαλετών. Το Pripyat αποτελεί σήμερα την απόλυτη πόλη-φάντασμα, όπως μαρτυρούν τα τρία συγκλονιστικά φωτορεπορτάζ του Arkadiusz Podniesinski. Και, δεν ξέρουμε για εσάς, αλλά ο επιστημονικά εξηγήσιμος τρόμος μας φαίνεται απείρως σκοτεινότερος από οποιοδήποτε παραφυσικό φαινόμενο.

Πηγή: tromaktiko