Το Μουσείο Ερμιτάζ και οι συλλογές του
Το 1764 ο γερμανός έμπορος Γιόχαν Ερνστ Γκοτζκόουσκι παραχώρησε στη Μεγάλη Αικατερίνη 225 πίνακες ως πληρωμή χρεών του προς το Ρωσικό Θησαυροφυλάκιο και αυτοί οι πίνακες αποτέλεσαν τη βάση για να δημιουργηθεί το Ερμιτάζ, ένα από τα διασημότερα μουσεία του κόσμου. Τους πρώτους πίνακες ακολούθησαν και άλλοι και με τη συμβουλή ανθρώπων της τέχνης η Αικατερίνη συνέχισε να συλλέγει έργα προκειμένου να δημιουργήσει μια ιδιωτική πινακοθήκη.
Το 1769 με τη μεσολάβηση του πρίγκιπα Μπελοτσέρσκι αγοράστηκε η συλλογή του κόμη Χάινριχ φον Μπρυλ με 600 πίνακες ολλανδών, φλαμανδών, γάλλων και ιταλών καλλιτεχνών. Με συνεχείς αγορές ο πρώτος έντυπος κατάλογος του Ερμιτάζ το 1774 περιελάμβανε 2.080 καμβάδες, ενώ μετά τον θάνατο της Αικατερίνης το 1796 είχε φθάσει τα 3.996 έργα. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 το συγκρότημα των ανακτόρων του Ερμιτάζ ανακηρύχθηκε μουσείο και εμπλουτίστηκε με συλλογές έργων τέχνης που ανήκαν σε πρώην αριστοκρατικές οικογένειες όπως εκείνες των Στρογκανόφ, Σουβάλοφ και Γιουσούποφ.
Σήμερα διαθέτει περίπου 3.000.000 εκθέματα και καταλαμβάνει το κτιριακό συγκρότημα των Χειμερινών Ανακτόρων, το Μικρό, το Μεγάλο και το Νέο Ερμιτάζ. Διάσημες συλλογές του ο Θησαυρός των Σκυθών, η Πινακοθήκη με τα έργα των Ντα Βίντσι, Πικάσο, Ματίς, Ρέμπραντ, Γκογκέν κ.ά. Εδώ θα δείτε και το τεράστιο βάζο - το μεγαλύτερο του κόσμου - από πράσινο μαλαχίτη, αλλά και 25 πίνακες του Ρέμπραντ σε μια αίθουσα. Λέγεται ότι ο επισκέπτης θα χρειαστεί εννέα χρόνια για να σταθεί μόλις ένα λεπτό σε καθένα από τα εκθέματα του μουσείου, που είναι τοποθετημένα σε 400 αίθουσες, και θα πρέπει επίσης να διανύσει 20 χλμ. (!) για να τα επισκεφθεί όλα.
Η Κεντρική Κλίμακα ή Κλίμακα του Ιορδάνη
Ονομάστηκε κατ' αρχάς «Κλίμακα των Πρεσβευτών», αφού οι πρεσβευτές των ξένων χωρών οδηγούνταν στα ενδότερα δωμάτια για ακρόαση από αυτήν. Κατασκευασμένη κατά τον 18ο αιώνα, πήρε και το όνομα «Κλίμακα του Ιορδάνη», επειδή τα Χριστούγεννα η αυτοκρατορική οικογένεια και οι ευγενείς μετέβαιναν στον Νέβα όπου κοβόταν μια τρύπα στο πάγο γνωστή ως Ιορδάνης, προκειμένου να γίνει η τελετή της καθιέρωσης των υδάτων.
Την εποχή του Ραστρέλι η σκάλα ήταν ξύλινη και οι κολόνες από ροζ τεχνητό μάρμαρο. Μετά την πυρκαγιά του 1837, ο αρχιτέκτονας Βασίλι Στασόφ προσπάθησε να κρατήσει τον μπαρόκ χαρακτήρα του Ραστρέλι στη διακόσμηση και αντικατέστησε τις κολόνες με γρανιτένιες. Αξίζει να σταθείτε για λίγο, για να θαυμάσετε την πανύψηλη οροφή με την τοιχογραφία, καθώς και τους λευκούς περίτεχνα διακοσμημένους τοίχους στολισμένους με επίχρυσα γυψώματα, ραβδώσεις και αγάλματα.
Οι Αίθουσες του Μικρού και του Μεγάλου Θρόνου
Η Αίθουσα 194 ονομάζεται και Αίθουσα του Μικρού Θρόνου. Σχεδιάστηκε το 1833 από τον αρχιτέκτονα Ογκύστ Μονφεράν και αφιερώθηκε στον Μεγάλο Πέτρο. Τα υψηλότερα σημεία των τοίχων έχουν τοιχογραφηθεί με εικόνες από νικηφόρες μάχες του Μεγάλου Πέτρου, ενώ η διακόσμηση περιλαμβάνει τα αυτοκρατορικά εμβλήματα: τον δικέφαλο αετό, κορόνες και το λατινικό μονόγραμμα PP - Peter Primus (Πέτρος ο Πρώτος).
Στην κόγχη στο βάθος μεταξύ των κολονών είναι τοποθετημένος ο θρόνος που κατασκευάστηκε στην Αγγλία το 1731 από τον Νίκολας Κλάουσεν και στάλθηκε στην αυτοκράτειρα Αννα Ιοάνοβνα. Ακριβώς από πάνω δεσπόζει ο πίνακας του βενετού ζωγράφου Αμικόνι (1734) που απεικονίζει τον Μεγάλο Πέτρο μαζί με την αλληγορική φιγούρα της θεάς Αθηνάς.
Η Αίθουσα 198 είναι η Μεγάλη Αίθουσα του Θρόνου με δύο σειρές παραθύρων με κολόνες, σχεδιασμένη από τον Τζιάκομο Κουαρένγκι το 1795 και ανακαινισμένη στα 1837-1842 από τον Βασίλι Στασόφ. Λευκό μάρμαρο Καράρα καθώς και επιχρυσωμένος μπρούντζος κυριαρχούν, ενώ η οροφή και το πάτωμα είναι επενδυμένα από 16 διαφορετικά σπάνια είδη ξύλου.
Τα μαρμάρινα ανάγλυφα πάνω από τον θρόνο αναπαριστούν τη μάχη του Αγίου Γεωργίου με τον δράκο και είναι έργο του γλύπτη Φρανσέσκο ντελ Νέρο. Το δωμάτιο δημιουργήθηκε για περιπτώσεις σημαντικών δεξιώσεων ή τελετών, γι' αυτό και δεν υπάρχουν έπιπλα παρά μόνο ο θρόνος.
Οι περίστυλες στοές του Ραφαήλ
Ηταν μια μέρα του 1778 όταν η Μεγάλη Αικατερίνη εξέφρασε την επιθυμία να έχει αντίγραφα των νωπογραφιών που έκανε ο Ραφαήλ για τις στοές του Βατικανού. Ετσι ανέθεσε στον Ραϊφενστάιν την παραγγελία, ο οποίος με τη σειρά του απευθύνθηκε στον ζωγράφο Ουντερμπέργκερ, που ήταν διάσημος για τις τοιχογραφίες του στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού, να κάνει την αντιγραφή.
Με προτροπή του Ραϊφενστάιν προσεκλήθη και ο αρχιτέκτονας Τζιάκομο Κουαρένγκι που είχε την ιδέα να κτιστεί ένα νέο κτίριο παρακείμενο με την ανατολική πρόσοψη του Μεγάλου Ερμιτάζ, προκειμένου να τοποθετηθούν οι αντιγραφές. Οι στοές του Ραφαήλ ανήκουν σε ένα γκροτέσκο στυλ τοιχογραφίας όπου ο μεγάλος δημιουργός συνδυάζει διακοσμητικά μοτίβα καλλιτεχνών του 1ου αιώνα μ.Χ. με την αισθητική της Αναγέννησης. Στην αναπαράστασή τους αντικαταστάθηκε βεβαίως ο θυρεός του Πάπα με τον δικέφαλο αετό των Ρομανόφ.
Το διάσημο Πέτερχοφ
Η πρώην θερινή κατοικία των τσάρων και ρωσική απάντηση στις Βερσαλλίες βρίσκεται 30 χλμ. δυτικά της πόλης, ενώ οι κήποι της με τα σιντριβάνια φημίζονται ως από τα ομορφότερα του κόσμου. Υστερα από ένα ταξίδι του στις Βερσαλλίες ο Μέγας Πέτρος αποφάσισε ότι χρειάζεται ένα ανάκτορο αντάξιο σε έναν μεγάλο μονάρχη όπως εκείνος.
Το Μεγάλο Ανάκτορο που σχεδίασε ο Ζαν Πατίστ λε Μπλοντ με κήπους σε γαλλικό και εγγλέζικο στυλ χρειάστηκε πάνω από 5.000 εργάτες δουλοπάροικους και στρατιώτες να εργαστούν σκληρά υπό την καθοδήγησή του, ώστε το 1721 να ολοκληρωθεί το πρώτο ανάκτορο των σχεδίων. Με θέα στη Βαλτική, το Πέτερχοφ με το Μεγάλο Παλάτι και τα 20 περίπτερα ανακαινίστηκε πριν από λίγα χρόνια στο εσωτερικό του σε μια προσπάθεια αποκατάστασης στην αρχική του μορφή, πριν από τις τεράστιες καταστροφές του πολέμου. Καταπληκτικοί οι κήποι των ανακτόρων με τα μπρούντζινα γλυπτά αγάλματα και τα σιντριβάνια.
Ηδη οι κήποι διαμορφώνονταν κατά τη βασιλεία του Μεγάλου Πέτρου το 1710 και εκτείνονται σε 300 εκτάρια ως τις ακτές του κόλπου της Φινλανδίας. Στο κέντρο των κήπων βρίσκεται ο Μεγάλος Καταρράκτης με 64 σιντριβάνια που στολίζουν 37 επίχρυσα αγάλματα. Ανάμεσά τους το διάσημο σιντριβάνι με το σύμπλεγμα «Ο Σαμψών που σκοτώνει το λιοντάρι», το οποίο συμβολίζει τη νίκη των Ρώσων εναντίον των Σουηδών στην Πολτάβα το 1709.
Το θέατρο Μαριίνσκι
.png "English"){kind=small}
